Todd Haynes' in bindokuzyüzdoksandokuz yılında yaptığı bir filmdir Velvet Goldmine. Haynes, bu yapıtında; David Bowie eksenli; Onurunaleladebirrüyasını kadraja almıştır aslen... Lakin, şimdi okuyan gözlerin merakı içerisinde; fazla herzevekillik yapmadan; aklınıza gelen "ne alakası var?" sorusunu ben cevaplandırmayacağım... Onu yapan o gece sahnedeki o dört naif insandı. O sıra, Sentetik Sezar söylerken çalmağa devam ediyorlardı. Lakin, başçocuk (ki ona arkadan birisi "Frontmen" diye de hitap edebilirdi komple bilmediğimiz bir dilde) üzerine ekstrem ve olabileceği kadar da abstre bir şekil takınmıştı. Mikrofonundaki tül, birilerini korkutabilirdi de. Başka bir vucut aldığını düşünen birilerini... Susmaya ihtiyacı olmadığından belkide dinliyorduk o an, sanki birinin arkasından "fado" ağlar gibi. Bir kez' i... Belkide ona kilometrelerce uzaktan; en basit kağıda dökülen kelimelerin verdiği ucuz bir baskıdan geldi... Ama yine de etkilemişti ki belli... Çünkü sebebi olmadan; nereye gideceğini bilmeden bi vasıtaya derdini anlatamayacak kadar çaresiz bırakılmıştı (k) ki oradaydık.
Sakin, var olduğu yere "bağımsızlık" yolunu vaad eden; ve bununla kalmayıp yolun raylarını tek tek; kendi emeğiyle koyan 4 kişiden oluşuyormuş... O ara, İkarus Başarsa' ya eşlik ediyorduk. (iri cüsseli adam bakarken; ona hiç bakmadığımızı da sanarken)... O yolda, kendi idealarını literalize eden adamların başındaki uzun saçlı çocuk eğer Brian Slade derinliğine haiz olmasaydı, 'Sakinfan' şu sıra ne dinlerdi ya da neye seçici talim ederdi bilemeyiz. İşte bu gerçekliğin izafiyeti yoktur. Şu an aklıma geliyordu; bu cümlelerin nedeninin o gün Yağmur Güncesi çalan yine yine yine o dört kişinin olduğu.
Çünkü yine onlardı; denizin daha soğuk bir tarafından sesleri yine o tuğla yığınının içerisine atan, yine o 'fado' nun sebebini; asıl sahiplerini hatırlattırıp anımasatan... O soğuk denizden daha az uzakta bi yerlerde olan bi şeylere dair. Galler' den; Lice' ye...
...
Bir konser yazısı nasıl olmalıdır? Bilmiyorum gerçekten... Konseri anlatmak yerine, anlamayı seçerken eğlenebilir mi insan? Ya da sahnede duran kadın olmayanların size vaad ettiği o 'nafiz'lik hissiyatı ne kadar mühim veyahut elemdir? İşte bunları da bilmiyorum... Bir 16 Ekim Akşamı başka neler yapabileceğimi de; ne kadar derinlere inilebilineceğini de bilmiyorum... kim olduğuna bağlı olsa da; o gün ardı ardına, saniyesi saniyesine işledi her şey. Ve o "her şey" yine havaî bir renk, paramparça bi şekil almıştı sahneden inerken o dört kişi. Ve bizde evimize gittik emin olun çehremdeki herkes gibi düşünerek...
(Foto: Sakinfan' dan alıntıdır, istenmezse silinebilinir)
+Thanx+to+Piero.jpg)
